Labirynt

"Labirynt" to książka, która od początku posiada niezły klimat. Sztorm, odcięty ośrodek, grupa ludzi i trup w zamkniętym pokoju, to wszystko brzmi jak klasyczny kryminał i faktycznie tak się to czyta. Jest duszno, trochę klaustrofobicznie i przez większość czasu naprawdę chce się wiedzieć, o co tu chodzi. Bardzo chce się wiedzieć. Podobał mi się motyw cofnięcia do początków znajomości Gerarda Edlinga i Beaty Drejer. Miło patrzeć, gdy ona dopiero wchodzi w ten świat, a on już wszystko analizuje na chłodno i rozkłada ludzi na czynniki pierwsze. Jak zawsze motyw z czytaniem mowy ciała robi tu robotę i dodaje całej historii trochę innego klimatu niż zwykłe "kto zabił". Sama zagadka jest w porządku i wciąga, szczególnie na początku. Z czasem miałam jednak wrażenie, że trochę się to wszystko rozjeżdża i jest bardziej podkręcone pod efekt niż faktycznie dobrze rozpisane. Niby zaskakuje, ale nie aż tak, żeby człowiek siedział z otwartą buzią. Postacie poza Edlingiem raczej średnio zapadają w pamięć. Są, robią swoje, ale nie miałam do nich jakiegoś większego przywiązania. Znów czyta się to szybko i lekko, to na pewno. Całość sprawia, że to jedna z najlepszych części, jak nie najlepsza.