Łabędzi śpiew. Księga II

Kurczę, aż żałuję że to wszystko już się skończyło, " Łabędzi śpiew " to jedno z najlepszych post-apo jakie dane mi było przeczytać. Pierwszy tom był świetny, ale drugi podobał mi się o wiele bardziej i zrobił na mnie naprawdę ogromne wrażenie, może dlatego że był o wiele bardziej soczysty i esencjonalny,bardziej zwarty bo wszystkie wątki zaczęły już się splatać w niesamowicie intrygujący i zajmujący sposób. Akcja drugiego tomu rozpoczyna się siedem lat po wydarzeniach,które zapoczątkowały apokalipsę, potwornie okaleczona Ziemia umiera,te siedem lat to ciągu niekończącej się nuklearnej zimy,resztki ocalałych dogorywają licząc każdy dzień który udało im się przetrwać, nękani przez głód i choroby żyją w nieustannym strachu, że w końcu pojawi się ktoś, kto przyjdzie i zabierze im te nędzne resztki, ktore jeszcze posiadają. Autor w drugiej odsłonie "Łabędziego spiewu" jeszcze bardziej żongluje emocjami,jeszcze bardziej podkręca dramaturgię,sporo scen wywołuje szok i niedowierzanie przez bardzo plastyczne przedstawienie całej gamy ludzkich zachowań w obliczu zaistniałej sytuacji, najczęściej tych negatywnych bo apokalipsa nad wyraz umiejętnie uwidoczniła to ,co w człowieku najgorsze. Aczkolwiek zdarzają się również wyjątki i właśnie dla nich warto przeczytać niniejszą książkę, tak bardzo podnoszą na duchu dając zalążek nadziei, że jednak nie wszystko zostało stracone. Dla wszystkich fanów Kinga( i nie tylko) uważam, że to pozycja wręcz obowiązkowa. Świetna książka, polecam!!!