Kwiaty zła

Świetny zbiór. I dodać należy - zupełnie inny niż był w moich wyobrażeniach. Przed przystąpieniem do lektury oczekiwałem tego, co wyniosłem z licealnej lekcji języka polskiego - "Padliny" do kwadratu; rozpasanego naturalizmu, dekadentyzmu i kolejnych mocnych rzeczowników: śmierci, zgnilizny, turpizmu itd. Tymczasem Baudelaire okazał się bardziej złożony, wielowymiarowy. Tomik to jednoczesna droga w górę i w dół, ku dobru i złu, łącząca popularną estetykę schyłkową z jej przeciwną, o której się mówi się (zbyt) mało. Polecam, oczywiście.