Kwiat Diabelskiej Góry

"Bo normalność jest najbardziej wyczekiwanym stanem, choć jednocześnie - najmniej docenianym. Dopiero ci, którzy choć na moment utracili ową normalność, wiedzą, że jest ona jak zapas drewna na zimę, pełna spiżarnia, kładka pod stopami na głębokim jeziorze." Pani Katarzyna - jak zawsze - pisze pięknie i nostalgicznie. Sama historia miłosna z książki i główna bohaterka stanowczo nie przypadły mi do gustu. Historia banalna, ckliwa, przewidywalna, a jednocześnie mało realna. Bohaterka nudna, bez ikry, potulna i szara. Na szczęście "Kwiat diabelskiej góry" to nie tylko ta historia i nie tylko ta bohaterka. Całość czyta się naprawdę dobrze. Daję dodatkową gwiazdkę za coś, co spotkało mnie w książce po raz pierwszy... Niemal moje osobiste wątki autobiograficzne! "Niemal", bo oczywiście troszkę się różnią, niemniej po raz pierwszy w życiu spotkałam w książce opisy sytuacji, które - choć dość rzadkie - spotkały mnie naprawdę.