Kwartet aleksandryjski. Mountolive

Podobno, kiedy przychodzi jesień owoce zapominają o wszystkim. co było i dojrzewają odtąd jak w ekstazie. Skurczyły się dni, światło nabrało barwy miodu. Ze szpaleru co pewien czas odrywa się liść i spada, rozchybotany. Motyle, co dotąd polatywały cicho wokół nas, poczuły, jak sztywnieją im skrzydła. Poprzywierały do murów, nadeszła godzina ich końca. W zagłębieniach, gdzie zgromadziła się woda pierwszych deszczy, zażywa kąpieli czereda wróbli. Niebo śmieje się ponad nimi, chmury wymiótł północny wiatr. Ukryty pod bukami w ociężałym jesiennym wieczorze zamykam książkę i marzę. Ogromne czerwone drzewa sklepiają się nade mną tworząc tunele wypełnione rdzawą ciemnością... Samolot zszedł niżej i zaczął łagodnie, skosem opadać ku ziemi w liliowym zmierzchu. Brunatna pustynia, monotonia rzeźbionych przez wiatr wydm, ustąpiła teraz miejsca znanej na pamięć plastycznej mapie delty. Wprost pod samolotem wiły się luźne pętle i odgałęzienia brązowej rzeki, a kursujące po niej małe statki wyglądały jak unoszące się na wodzie ziarenka. Opuszczone ujście i ławice piasku tworzyły puste, bezludne zaplecze, gdzie ryby i ptaki gromadziły się na tajne zebrania. Tu i ówdzie rzeka rozszczepiała się jak bambus, by łukiem wyminąć wysepkę, na której sterczał minaret, drzewa figowe i kilka umierających palm, a ich miękkie pióropusze żłobiły piaski, jałowy krajobraz, migoczący od upału, miraży i milczących rozlewisk. Prostokąty uprawnych pól niby deseń starego, spłowiałego pledu, łatały pracowicie dziury smolistych bagien zamknięte obwódką leniwej, brunatnej wody. Gdzieniegdzie przeświecały też różowe kości wapieni. Znów w Aleksandrii.