Kurort

Nie lubię upałów, więc wakacje rozpoczęłam mroźną lekturą, dziejącą się w szwajcarskich Alpach, zasypanych śniegiem i wietrznych. W tamtejszym Lodowym Kurorcie samozwańcza uzdrowicielka Ariel Rose za niemałe pieniądze ponoć uwalnia ludzi od chronicznego bólu, poddając ich rewolucyjnej terapii lodowej odnowy. Przy czym nie chodzi tylko o odnowę fizyczną: Ariel Rose twierdzi, że dzięki odkrytej przez nią i zastosowanej na sobie terapii ludzie wkraczają na nowe ścieżki, odmieniają swoje życie w każdym jego obszarze, także duchowym i psychicznym. Po prostu – dzięki niezwykłemu działaniu lodowatej wody rodzą się na nowo. Brzmi tyleż naiwnie, co intrygująco. W Lodowym Kurorcie pojawia się Hollie, była naukowczyni, a obecnie gospodyni „Złej medycyny”, bardzo popularnego programu dokumentalnego. Na podstawie przeprowadzonych przez siebie dziennikarskich śledztw dowodzi w nim, że ekstremalne metody leczenia przynoszą więcej szkody niż pożytku i często są zwykłym oszustwem, żerowaniem na cierpieniu ludzi, skłonnych uwierzyć w każdą bajkę, w której dostrzegą choć cień szansy na życie bez bólu. Dręczeni nim przez wiele lat sami szukają tej szansy i z łatwością ją dostrzegają w czymkolwiek. Hollie przybywa do Lodowego Kurortu na zaproszenie samej Ariel Rose, która widzi w niej zagrożenie i chciałaby za pomocą tej wizyty ułagodzić krnąbrną i choleryczną dziennikarkę. Przekonać ją, że w Kurorcie naprawdę pomaga się cierpiącym. Inaczej Hollie gotowa jest rozpętać burzę, a ta z pewnością negatywnie wpłynie na wizerunek i funkcjonowanie ośrodka. Nie pozostawi go bez strat, a może nawet doprowadzi do jego zamknięcia i postawienia zarzutów założycielce. Misja ta nie powiedzie się, nie tylko dlatego, że Hollie jest nieprzejednana w swym przekonaniu o nieuczciwości Ariel. Dla Hollie nie jest to tylko kolejna sprawa do opowiedzenia w „Złej medycynie” – dziennikarka obiecała matce jednego z pacjentów Kurortu, że dowie się, co się z nim stało po terapii. A przede wszystkim, czego się w pewnym momencie dowiadujemy, Hollie kieruje się motywacjami osobistymi. Te zaś, jak wiadomo, są najsilniejsze. „Kurort” porusza kilka ważnych tematów. Wielka naiwność jednych, przekonanie o własnej wyjątkowości i poczucie misji innych, urastające wręcz do karykaturalnych i absurdalnych rozmiarów. Chore wizje szaleńców i ich urzeczywistnianie. Autentyczne pragnienie całkowitej odmiany i odnowy. Ryzyko, jakie jesteśmy gotowi ponieść dla realizacji tych celów. Pieniądze, które załatwiają i wypaczają wszystko. Ale że jest to typowa literatura rozrywkowa, nie spodziewajmy się pogłębionego spojrzenia na te problemy. Natomiast sama historia wciąga i trzyma w napięciu. Mamy w niej kilka widowiskowych zwrotów akcji, a prawdziwe twarze bohaterów odsłaniane są stopniowo i nie obywa się tu bez zaskoczeń. Ładnie też namalowała autorka miejsce akcji, nawet samą drogę do Lodowego Kurortu ulokowanego gdzieś wśród gór i chmur. Mnie, istocie zimnolubnej, bardzo się to podobało. Z tego samego powodu przeszkadzała mi przesadnie emocjonalna i egzaltowana narracja, o wiele za często używane tu były wykrzyknienia „dżizas krajst” i „noż kurwa, ja pierdolę” (to cytat, proszę mnie nie biczować). Zdecydowanie bardziej wolę skandynawską umiejętność stonowanego wyrażania emocji – tak, by były widoczne i odczuwalne, ale nie przytłaczające dla czytelnika. Ostatecznie, mogę polecić „Kurort” jako lekturę niezobowiązującą i odstresowującą, po której nie należy spodziewać się czegoś wielkiego, ale wystarczająco dobrą, by się zrelaksować. Spodobała mi się na tyle, że mimo wspomnianego mankamentu narracyjnego nie wykluczam przeczytania także „Willi” tej samej autorki.