Kurczak ze śliwkami

To moja druga książka irańskiej pisarki Marjane Satrapi. Nie jest to budująca historia. Zasadnicza akcja toczy się w połowie XX wieku w Iranie. Nasser Ali Chan, mąż i ojciec czwórki dzieci postanawia zakończyć swoje życie. Nie spełnił się jako muzyk, nie czuje się dobrze w aranżowanym małżeństwie, nie znajduje szczęścia w rodzinnym stadle, ma dosyć niesfornych dzieci i awantur z żoną. Sam jest ponurakiem, marudą i czarnowidzem. Opowieść nie jest linearna, w główny wątek wplecione są historie rodzinne, ściśle związane z burzliwymi zmianami sytuacji politycznej Iranu. Bohater wspomina dawną ukochaną (o imieniu Iran!) i spotkanie jej po latach, więzienie brata, dzieciństwo, śmierć matki, kłótnie z żoną oraz kluczowe tutaj zniszczenie przez żonę tara i nieudane poszukiwania instrumentu. Niestety, żaden z nowych nie brzmi tak jak stary. Wreszcie Nasser Ali postanawia umrzeć i konsekwentnie dąży do celu. Historia wydaje się ponura, chociaż nie jest pozbawiona humoru, wiele tu ironii i poczucia absurdu. Bohaterowi brakuje zupełnie radości i energii witalnej. Zmarnowane życie Nassera Ali jest przeciwstawione życiu siostry, której właśnie on pomógł w rozwodzie; sam nie umiał podjąć takiej decyzji. Dziwne są stosunki rodzinne, szczególnie niechęć ojca do własnych dzieci. Jego zachowanie irytowało mnie. Mimo wsparcia rodzeństwa bohater trwa w depresji i przy decyzji o własnej śmierci. Zwracam uwagę na dzień szósty jego zaplanowanego umierania, czyli rozmowę z Azraelem, aniołem śmierci. Szczególnie urocza i zabawna jest historia jednego z synów, który z żoną wyemigrował do USA. Nie tylko w Iranie są duże problemy. Końca nie zdradzam, dla mnie był, mimo wszystko, zaskakujący. Dzięki książce wyszukałam tar, instrument, na którym gra bohater. Spodobało mi się jego egzotyczne brzmienie, z przyjemnością posłuchałam kilku melodii. Można znaleźć w powieści jeszcze kilka innych elementów kultury irańskiej. Forma graficzna jest prosta i wysmakowana. Rysunki wyraziste, czarno-białe, charakterystyczne dla Autorki. Postaci mocno zróżnicowane, a więc łatwo rozpoznawalne. Kadry mają różną wielkość, mieści się od 3 do 12 paneli na jednej stronie. Tragiczna twarz bohatera znajduje się niemal na co drugiej ilustracji! Tylko myśl o tytułowym kurczaku ze śliwkami wprawia Nassera Ali w błogostan. Ale już ta sama potrawa, którą przyrządziła żona, działa odmiennie. Mimo początkowej dezorientacji, uważam, że warto przeczytać, a przede wszystkim pooglądać, nawet nie raz.