Kuchnia Franceski

Sympatyczna i ciepła opowieść o starszej pani, która - niczym mniej surowa wersja niani McPhee - wkracza do życia pewnej samotnej matki i jej dwojga dzieci, by całą trójkę uchronić przed utratą tego, co najcenniejsze: wzajemnej więzi i umiejętności cieszenia się życiem. Jak na mój smak ciut za słodka jest ta kuchnia Franceski, choć jej potrawy częściej pachną pomidorami, czosnkiem i bazylią niż wanilią i czekoladą. Zbyt oczywiste jest to wszystko, zbyt piękne, zbyt proste. Mogłabym się też przyczepić do braku bogactwa stylu i fabularnej prostoty, ale ostatecznie... Nie jest to przecież powieść pozująca na kandydatkę do literackiego Nobla, tylko bezpretensjonalna, przyjemna historia, napisana po to, by ogrzewać znękane dusze. A w tej roli sprawdza się doskonale.