Ku pełni mądrości. Społeczno-formacyjne implikacje w myśli Jana XXIII

Człowiek dąży do osiągnięcia mądrości. Jest ona dobrem, które jest zawsze pożądane przez osobę ludzką. Każdy chce mądrze żyć i postępować, podejmując właściwe decyzje, które skutkują oczekiwanymi rezultatami. Mądrość jest rozeznaniem praktycznym, konkretnym i zdolnością do takiego działania, które przynosi dobro oraz pomnaża je zarówno na poziomie indywidualnym, jak i ogólnym. Ludzka mądrość jest niepełna. Prawdziwą i pełną posiada jedynie Bóg: Cała mądrość od Boga pochodzi, jest z Nim na wieki (Syr 1,1). On sam jest też dawcą mądrości. Poucza ludzi, jak mają żyć (zob. Pwt 4,6). Objawił się w pełni w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga (1 Kor 1,30a). On jest Słowem, w którym Ojciec wypowiada całą swoją mądrość. Bóg uczy nas jej przez wydarzenie śmierci Jezusa na krzyżu. Burzy ono mniemanie człowieka o samowystarczalności, pozwalając rozpoznać jego całkowitą zależność od Boga oraz potrzebę życia zgodnie z Jego wolą. Moc bowiem w słabości się doskonali (2 Kor 12,9b) i tak jesteśmy prowadzeni ku mądrości, której uczy Jezus, oddając własne życie. Dążenie do niej zatem to sztuka życia prowadzącego do pełnego zrealizowania siebie jako człowieka jako indywidualny byt, ale i w relacjach społecznych. Potrzebuje on do tego pouczenia, zachęty i w ten właśnie obszar wpisuje się nauczanie Jana XXIII. Jego pontyfikat jest już odległy w czasie, podejmował on jednak zagadnienia, które są aktualne i ważne również współcześnie. Myśl społeczno-formacyjna tego papieża zawarta jest przede wszystkim w najważniejszych dokumentach jego pontyfikatu, jakimi są encykliki i adhortacje apostolskie. Podejmuje w nich trudne problemy społeczne, po czym wskazuje ich rozwiązania, odwołując się do mądrości Bożej, oraz zachęca do odważnego działania w oparciu o pełne zaufanie Chrystusowi.