Kto zabił Kopciuszka?

Znacie to przysłowie o gotowaniu żaby? Rzut do gorącej wody kończy się źle, ale powolne gotowanie, od zimnego otoczenia jest dla żaby definitywne. Tak się składa, że i w przypadku mojej przygody z prozą Alka Rogozińskiego ta zależność zaszła. Początek był bolesny, chociaż w próbach nie ustawałam, ale jak już okrzepłam to się zdecydowanie z tą twórczością oswoiłam. Do tego stopnia się oswoiłam, że czuję lekki ból pewnych części ciała, że została mi jedna książka z serii o Joannie i najnowsza pojedyncza. Jak żyć, Panie Pisarzu? ‘Kto zabił Kopciuszka?’ nie przebija swojej poprzedniczki w serii lecz nadal zapewnia masę radości. Na momencie perypetii kuriera autentycznie popłakałam się ze śmiechu, a parsknięcia tymże zdarzały się licznie. Mało mi było akcji Róża plus Pepe lub Betty, jednak Pan Autor poszedł w rozdrabnianie się na różne postacie i perspektywy. Może i dobrze, bo jest inaczej, ale z drugiej strony, tak lubię Różę i jej Brygadę RR, że gdy nie dostaję dawki solidnej jestem na głodzie ;) Sam kryminał – spoko. Pewne elementy można odgadnąć, sama osoba mordercy zaskoczeniem nie była, ale powtórzę, tej serii nie czyta się dla rozwiązania zagadki ;) naprawdę, nie czuję się w żadnym stopniu nieusatysfakcjonowana, bo Róża króliczka ma gonić a nie go łapać. Tylko w tym wszystkim szkoda mi komisarza Darskiego. Biedaczek, ma przes… znaczy ma trudne życie. Ale jak Autor zdecyduje się kiedyś na serię o samym Darskim i jego śledztwach (no dobra z resztą ekipy w tle) to na pewno pierwsza stanę w kolejce do księgarni :D Polecam. Jak całą serię o Róży, z którą można się mocno zaprzyjaźnić, jak i książkę jako indywidualny twór. Chociaż nie róbcie sobie kuku, czytajcie serię po kolei ;)