Kto ukradł jutro?

Poruszające świadectwo matki autystycznego dziecka. Kobieta otwiera oczy na znieczulicę i brak śiadomości w społęczeństwie. Przedstawia swoje reflekc=sje nad ettkietką tzw trudnego dziecka. Kiedyś po prostu nie diagnozowano całego spektrum zaburzeń. Jako matka walczy każdego dnia o jakikolwiek postęp, czy brak regresu u synka. Spotyka się z brakiem zrozumienia, oburzeniem, kiedy chłopiec nie zachowuje się jak inne dzieci. Olga ptak wyjaśnia, z jakimi biurokratycznymi przeszkodami musi się codziennie borykać, jak trudno jest znależć sensowną rehabilitację. problemem są finanse gdyż dziecko niepełnosprawne musi być pod stałą opieką, dlatego też praca zarobkowa rodzica jest wykluczona. Zresztą autycy nienawidzą odstępstw od rutyny, nowych osób w swoim otoczeniu, a każdy bodziec odczuwają kilkunastokrotnie silniej. W drugiej zaś części mamy pamiętnik czy notes autystycznego chłopca. Autorka stara się zwerbalizować odczucia, uczucia, sposob postrzegania świata. Uwrażliwia na specyficzne zachowania takich dzieci, daje rady i wskazówki jak walczyć o zdrowie dziecka, wnioskować o turnusy rehabilitacyjne. Leon opisuje rzeczywistość ze swojej perspektywy. Zaskoczyła mnie jego ciekawość świata, motywacje do działąnia, interpretacja zachowań innych ludzi, niezdolność do oszukiwania i kłąmania.