Księżyc zaszedł. W niepewnym boju

"ʟᴜᴅᴢɪᴇ ɴɪᴇ ᴄʜᴄᴀ̨ ʙʏᴄ́ ᴢᴡʏᴄɪᴇ̨ᴢ̇ᴀɴɪ [...] ᴅʟᴀᴛᴇɢᴏ ᴢᴡʏᴄɪᴇ̨ᴢ̇ᴀɴɪ ɴɪᴇ ʙᴇ̨ᴅᴀ̨. ᴡᴏʟɴɪ ʟᴜᴅᴢɪᴇ ɴɪᴇ ᴢᴀᴄᴢʏɴᴀᴊᴀ̨ ᴡᴏᴊᴇɴ, ᴀʟᴇ ɢᴅʏ ᴊᴜᴢ̇ ᴡʏʙᴜᴄʜɴᴀ̨, ᴜᴍɪᴇᴊᴀ̨ ᴡᴀʟᴄᴢʏᴄ́, ᴍɪᴍᴏ ᴅᴏᴢɴᴀɴʏᴄʜ ᴘᴏʀᴀᴢ̇ᴇᴋ." 🧨 Okrucieństwa wojny nie sposób jest pojąć żadną miarą. To piekło które człowiek zgotował innemu człowiekowi, w imię idei, w imię wyższych celów. A ofiarami zawsze zostają niewinni, Ci którzy pragnęli jedynie żyć jak dotychczas, z dala od zgiełku. "Księżyc zaszedł" to bardzo krótki i dosadny utwór traktujący o bezsensowności wojny. Jak wiele trzeba uczynić by złamać w człowieku ducha? Wszak można go pokonać, lecz złamać jego upór i wiarę, nie jest już tak łatwo, o ile da się to w ogóle zrobić. John Steinbeck bierze na warsztat jedną z trudniejszych tematyk w literaturze, o której trudno jest rozsądzać Nam, którzy tego piekła nie zaznali. Jak zwykle, była to wartościowa treść, która po raz kolejny kazała mi zastanowić się nad tym, dokąd zmierza ludzkość, która kieruje się ideologią terroru i braku poszanowania dla istoty ludzkiej. "ᴘʀᴢᴇᴍᴏᴄ ʀᴏᴅᴢɪ ᴘʀᴢᴇᴍᴏᴄ." 🍎 "W niepewnym boju" jest dla mnie pewnego rodzaju preludium do innego działa które jeszcze nie powstało - "Grona gniewu". Wiele podobieństw, lecz gdy przypatrzyłem mu się bliżej, stwierdziłem że jednak różnią się od siebie znacznie. Choć traktują o tym samym, "W niepewnym boju" ma wydźwięk polityczny, kierujący się ideologią. Walka o godność i poszanowanie, walka z systemem która nigdy nie była, i nigdy nie będzie równa. Z przypisów wiem także że miała swoje odzwierciedlenie w czasach, w których była pisana, a to wiele mówi mi o Ameryce tamtych lat. Każdy człowiek pragnie być traktowany z godnością, niestety, często silniejsze jednostki uprzedmiotawiają innych, godząc w ich poczucie własnej wartości. Ucisk nigdy się nie kończy, będąc starszym, widzę to coraz wyraźniej.