Księżna Mediolanu

Nawet szata graficzna wydawnictwa Książnica skłania do tego, by porównać książkę Renaty Czarneckiej do znanej Philippy Gregory. Panią Renatę Czarnecką czytałam po raz pierwszy, powieści Philippy Gregory mam na koncie już pewnie blisko dziesięciu. Trochę jestem rozdarta, bo powieść naszej polskiej pisarki jest całkiem dobra (wypada chwalić nasze podwórko),choć mam dwa zastrzeżenia. Po pierwsze: za mało historii, realiów epoki, XV-wieczny Mediolan musiał być przecież fascynującym miejscem. Po drugie: za dużo prywatnych rozmyślań i sprowadzenia postaci Izabeli Aragońskiej do kobiety, której najważniejszym celem było zdobycie i utrzymanie miłości małżonka. Izabela Aragońska znana jako matka polskiej królowej Bony, żony Zygmunta I Starego to na pewno postać bardzo ciekawa. Wydana za mąż za księcia Mediolanu Giana Galeazza - mężczyznę przystojnego i młodego (co akurat było losem na loterii),ale słabego i podporządkowanego wujowi Ludwikowi Sforza. Osamotniona, całe życie walczy o miłość i władzę, o należne jej znaczenie wśród intryg mediolańskiego dworu. Krótkie chwile szczęścia, gdy małżonek poświęca jej uwagę, giną wśród kolejnych niepowodzeń, zarówno osobistych, jak i politycznych. Historia nie układa się po jej myśli i nie jest jej sprzymierzeńcem. Ciekawie napisana powieść historyczna przedstawiająca wycinek dziejów tej epoki. Na jej przykładzie można spojrzeć na kobiety renesansu: często wykształcone, dumne, zdeterminowane, nie poddające się przeciwnościom, walczące o należne im i ich dzieciom dziedzictwo. Szkoda tylko, że książka skończyła się w tym momencie. Być może dalszy ciąg jej losów jest przedstawiony już w historii o królowej Bonie. Nie wypada nic, tylko sprawdzić czytając drugi tom. Polecam tę polską autorką do bliższego poznania.