Księgi krwi I-III

„Mocne i dobre jak wtedy…” Kiedyś już czytałem te opowiadania. Zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Minęło prawie dwadzieścia lat i zabrałem się znowu za „Księgę krwi”. I było tak jak dawniej. Clive Barker ma bardzo specyficzny styl pisania. Jego opowieści są tajemnicze i jednocześnie „mięsiste”. Opisy pewnych dość makabrycznych zdarzeń plastycznie oddziałują na wyobraźnie i wywołują ból. Bardzo często, mimo niechęci, własne ciało stawia się w roli papierowego bohatera i zaczynam się bać. Jednocześnie oprócz świetnego podkręcania makabry, pisarz świetnie zaprzęga do roboty otoczenie. Można powiedzieć, że stanowi ono znakomite tło do opisywanych wydarzeń. Opowiadania są różnorodne jak steki w knajpie. Jedne suche inne pełnokrwiste o wyrafinowanym smaku. Tych drugich jest zdecydowanie więcej. Twórczość Clive Barkera to nie bezsensowny horror ekstremalny. Mimo niekiedy dość bogato lejącej się posoki, czasami innych wydzielin, jest to zupełnie inny poziom. Tutaj czerwień nie służy do osiągnięcia stanu odrętwienia czytelnika, a jedynie podkreśla złożoność fabuły. Autor potrafi dobrze balansować na granicy wytrzymałości i dobrego smaku. Mimo tej zachowawczości nie jest to lektura dla „miękkich ludzi”. Osoby przyzwyczajone do soft grozy, mogą nie przebrnąć przez niektóre fragmenty. Dla mnie jest akurat. Uważam, że warto zapoznać się z treścią tomiku jeśli lubi się inteligentny horror. Wielbiciele nawiedzonych wagin i złowrogich tasiemców będą się nudzić. Na własne (choć namawiam) ryzyko.