Księga Podobieństw

„Każdej księgi jesteśmy przeżytą śmiercią — jednej i tej samej księgi”, mawiał. — Zgłoska nas wiąże i zarazem zrywa nasze więzi. Której z nich będę zawdzięczał pewnego dnia mą wolność? — Jednej tylko. Twojemu rozszarpanemu imieniu. Bóg zabił Imię, które Go zabiło. Drapieżna, o jakże drapieżna wolność. Jeśli El, lub ostatnią księgą postawiłem ostatnią kropkę Księgi Pytań, to wraz z Księgą Podobieństw kończy się być może księga pewnego życia w księdze; lecz dokąd się zapuściłem? Wszelkie życie zderzone z wiecznością jest tylko krótkim życiem bez znaczenia. „To nie życie nas pokona, lecz my je. Umrzemy z naszych rąk, naszej nicości i naszej winy. Każdy z naszych gestów jest skierowany przeciw życiu, jakkolwiek staramy się przekazać coś przeciwnego. W naszym pragnieniu życia udajemy, że nie wiemy, iż ciało i duch, za pośrednictwem zmysłów i myśli, są tylko uświęconymi chwilami śmierci; że wiedza jest tylko przynętą czuwającej pustki. A gdyby w tym leżało wyjaśnienie grzechu pierworodnego: wypalać aż do wiekowych pni zalesione aleje życia; zatykać popiołem, zgarnianym szuflami, coraz głębszy otwór śmierci?”, pisał reb Assayas. Reb Simhon: „Nie donosi się do końca. Znosi się zupełnie.”