Księga niepokoju spisana przez Bernarda Soaresa, pomocnika księgowego w Lizbonie

Pierwsza książka, której świadomie nie kończę, bo jest tak cholernie doskonała. (plus nieduża uwaga, że o ile dla przykładu taki Cioran wychodzi z cynizmu (który zawsze coś maskuje, "jedyna rzecz, która trzyma mnie przy życiu to fakt, że w każdej chwili mogę sobie je odebrać" (nowy wymiar happy endu. ironia, sarkazm to efektowne środki, przyjacielu)),żeby odetchnąć, trochę interesowne myślenie, o tyle Pessoa podważa sens wszystkiego w tak nieprawdopodobnie bezdyskusyjny i autentyczny sposób, a zarazem społeczny i uniwersalny, że zostaje tylko strzelić sobie w łeb)