Księga herbaty

...z pozoru: „Książeczka” -, w fizycznej rzeczywistości, dzieło objętościowo zaledwie stustronicowe, niepozorne, nieprzyciągające swą skromną w prostocie okładką, w rzeczywistości jednak jest to diament na firmamencie literatury japońskiej, którego klasę i wartość odczuwamy już po przeczytaniu pierwszych kilku stron. Wbrew tytułowi o samej herbacie tak znów dużo nie jest, patrząc oczyma europejskiego czytelnika: nie jest to poradnik ukazujący sposoby parzenia herbaty, jest to raczej rozprawa filozoficzno-etyczna ukazujące przemożny wpływ herbaty na najważniejsze aspekty życia, takie jak: religia, rodzina, stosunki w relacjach międzyludzkich. Kakuzo Okakura, autor powyższego dzieła wprowadza nas w świat wysublimowanego delektowania się faktem obcowania z ceremonią picia herbaty, uświadamia nam: jak wiele przyjemności możemy czerpać nie tyle z samego picia herbaty, ile z całej magicznej atmosfery przygotowań, zawoalowanych niedomówień, otoczki tajemniczości, która może tej ceremonii towarzyszyć, autor uczy nas: krzykliwych, dość często grubo ciosanych ludzi zachodu pokory, może nawet nie tyle uczy, ile uświadamia nam brak tejże w życiu codziennym, a jest to pierwszy z etapów, który prowadzi na drogę prowadzącą ku radości życia i czerpania przyjemności z tak zdawałoby się prostej czynności, jaką jest picie herbaty. Osobiście jestem oczarowany „Księgą herbaty” Kakuzo Okakury, nie spodziewałem się, że tak małe objętościowo dziełko: niczym maleńka czarka herbaty, może kryć w sobie tyle mocy w swym przekazie, być tak mądre, ciepłe i nastrojowe, miejscami niosące w sobie nieco krytycznej goryczki w stosunku do kultury zachodu, goryczki nie bezpodstawnej, uświadamiającej wnikliwemu czytelnikowi jak bardzo my Europejczycy, czy Amerykanie jesteśmy powierzchowni, jak mało uwagi poświęcamy drugiemu człowiekowi, jak bardzo zapatrzeni jesteśmy w rzeczy wielkie, nie bacząc jak wiele piękna kryje się w tym co z pozoru małe i powszechnie dostępne. Polecam.