Książka poniekąd kucharska

Książka w pomarańczowej okładce-przeczytana w ramach wyzwania listopadowego na LC. A wybór padł na nią, bo nic innego, pomarańczowego i nieprzeczytanego, nie figurowało na moich półkach. Ten tytuł, ,,Książka poniekąd kucharska", mówi sam za siebie, nie należy bowiem pisarki, specjalizującej się w kryminałach, traktować jako wielkiej ekspertki do spraw kulinarnych. Powód jest prosty, ona sama o sobie powiadała, że wielkiego nabożeństwa do prowadzenia gospodarstwa nie miała. A poradnik ten napisała bardziej dla wzbudzenia śmiechu u swoich czytelników, niż jako poważne vademecum. Jedyny przepis, za który Chmielewska ręczyła, to kaczka po pakistańsku. A to dlatego, że po prostu stała i patrzyła na ręce prawdziwemu pakistańskiemu kucharzowi, który w Danii ów specjał przygotowywał. Czyli resztę przepisów traktujemy z przymrużeniem oka i na własną odpowiedzialność. Receptury są przeplatane niezawodnym humorem i wesołymi anegdotkami. Niektóre z nich były naprawdę dobre, ta o gęsi w glinie, wybuchającej wołowinie, sznycelkach z wymiączka krowiego, czy pani domu skubiącej kuraka z pierza za pomocą pęsetki do rzęs. Pozycja jest to króciutka, a śmiechu co niemiara.