Książka o śmieciach

Co ja sobie myślałam sięgając po tę książkę? Może, z uwagi na wieloletnie, z dziada pradziada zajęcie intelektualne linii Łubieńskich (w sumie posłowanie do Sejmu PRL, też wymagało nie lada jakich wygibasów myślowych),że będzie to jakiś filozoficzny esej o marnej kondycji ludzkiej albo śmieciowych ideologiach. A to jednak dosłownie o śmieciach – tych naszych osobistych i tych przemysłowych, a jeśli esej to mocno przyrodniczy i podszyty „ekologiczną nerwicą”. Autor dość szczegółowo zaznajamia czytelnika z różnymi aspektami śmieciowej gospodarki, a także wskazuje na fakt, że ślady ludzkiej działalności są nie do zatarcia i dosłownie wyskakują jak diabeł z pudełka nawet tam, gdzie nikt ich się nie spodziewał. Choćby w myślistwie, gdzie okazuje się, że dzikie ptactwo choruje na ołowicę od śrucin, które utkwiły w ciele i nie zabiły od razu. Po lasach wala się masa łusek po nabojach (jedna upolowana kaczka to kilkanaście zużytych naboi) a w szuwarach - padłe od strzału ptactwo napchane śrutem, które staje się pokarmem dla innych leśnych zwierząt i łańcuch zatrucia toksycznymi metalami ciągnie się jak knieja dłuuga i szeroka. Po lekturze doszłam do wniosku, że cały przemysł i gospodarka śmieciowa opiera się na wielopiętrowej obłudzie. Idąc od dołu, to zwykła, codzienna ludzka obłuda, której przykłady widzę po każdorazowym topnieniu śniegów. Pół życia spędzam na grodzonym nowoczesnym osiedlu z wymuskanymi trawniczkami i jeszcze bardziej wymuskanymi mieszkańcami, którym sprawa czystości i ekologii nie schodzi z ust. Tymczasem wiosenne miejsca po trawnikach, mimo monitoringu, tabliczek i ogólnej „ą – ę - warszafkę” atmosfery aż kipią psimi kupskami i innym niezidentyfikowanym brudem. Inna, znacznie groźniejsza dla środowiska obłuda to obłuda producentów najróżniejszych artykułów. Pod płaszczykiem troski o wygodę i zdrowie klienta, robią co chcą i co się im najbardziej opłaca. Wciskają wszędzie opakowania ze sztucznych tworzyw, mydlą oczy recyklingiem – chociaż ogromna większość odpadów, z różnych względów nie nadaje się do ponownego wykorzystania. Komu zresztą opłaca się granulat z zużytych butelek, skoro nowo wyprodukowany jest tylko nieznacznie droższy a znacznie wyższej jakości? Opowiada się nam bajki o „ekologicznych” papierowych opakowaniach, jednocześnie zespalając je z plastikowym okienkiem, przez co torebka nie nadaje się do przetworzenia. Autor nie odniósł się do wszechobecnych tetrapaków, które uparcie zaleca się wyrzucać do pojemników na tworzywa, chociaż konia z rzędem za technologię rozdzielenia tego sprasowanego papieru, folii i warstewki aluminium… Więc nadal nie wiem po co, ale segreguję jak każą. Oferuje się nam też kolejne generacje super-ekologicznych i energooszczędnych sprzętów AGD, bez zwracanie uwagi na kolosalne koszty energii przy ich produkcji. W ogóle śmieciowy Armaggedon zaczął się chyba w momencie wyprodukowania pierwszego tworzywa sztucznego. Jakieś tam odpady w postaci starych szmat z naturalnych włókien, resztek jedzenia czy połamanych desek w końcu wrócą do obiegu materii w rozsądnym czasie. Tymczasem w świecie polimerów ŻADNE z wyprodukowanych ludzką ręką tworzyw, nawet to „biodegradowalne”, nie rozłożyło się w naturalny sposób. Plastik jest wszechobecny, co widać na oceanach i w kilku olbrzymich plamach śmieciowych dryfujących swobodnie po światowych wodach. Podobno już za chwilę waga tych śmieci przekroczy biomasę ryb w oceanach… I tu wściekam się na ten najwyższy i nie do zwalczenia poziom obłudy, jaki prezentują rządy. Bo jak się prześledzi te śmieciowe oceaniczne wyspy, to okazuje się, że większość z nich pochodzi z kilku największych światowych rzek. Tak się składa, że są to rzeki azjatyckie i afrykańskie. Tak się składa, że globalna gospodarka śmieciowa polega na wysyłaniu kłopotliwych odpadów z krajów o wysokim poziomie regulacji ekologicznych do krajów, gdzie takich regulacji nie ma! Tak się też potem składa, że nagle masowo płoną wysypiska odpadów, za które nie wiadomo kto jest odpowiedzialny. A władze nadal uporczywie wywołują ekologiczne wzmożenie w zachodnim społeczeństwie, przerzucają na obywatela koszty segregacji, wędrówek po pszokach, poszukiwania czynnych automatów kaucyjnych, wielogodzinnego zastanawiania się nad zakupem takiego czy innego towaru, w zależności od „śladu węglowego”, rezygnacji z aut, podróży, zakupów ubrań i nieosiągalnego życia w stylu „zero waste”. Tymczasem chodzi tylko o to, żeby śmieci zeszły nam z oczu. Oby tylko ktoś je szybko zabrał i wywiózł daleko – najlepiej za granicę. Najlepiej tam , gdzie Europa już wysłała swój przemysł, sama szczycąc się wypełnianiem kolejnych restrykcyjnych norm ekologicznych. A my sobie dalej segregujmy te papierki, nie spuszczajmy wody w toalecie, pierzmy w orzechach i jedzmy kukurydziane trociny. Zanim ta planeta spłonie, to najprędzej trafi ją szlag od ciężkiej wściekłej apopleksji, jaka ją trafi za takie pomysły.