Książę Głupców

Poprzednie książki z trylogii o Jorgu podobały mi się bardziej, bowiem nie było tam wciskania na siłę dowcipu, który był nieadekwatny do sytuacji i męczący, zaś główny bohater był konkretnym psycholem. W tej historii mamy dwóch protagonistów Jala (małostkowy tchórz, którego ciężko polubić i Snorriego (świetnie zarysowana postać nieustraszonego wikinga),którzy za sprawą rzuconego na nich czaru, muszą współpracować - i tak wyruszają na daleką północ, gdzie Snorri się wychował. Lubię pióro tego autora, fajnie wychodzi mu opisywanie przygód (a jest ich bez liku) i to jest największy atut tej książki.