Krzyk w niebiosa

Książka ta zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Wiedziałam, że będzie dobra - niejeden już raz przekonałam się o talencie Anne Rice do opisywania poprzednich epok, trudzie, jaki wkłada w zagłębienie się w detale danego miejsca, czasu, czy jak w tym wypadku - w gatunek postaci. Poruszyła mnie ta opowieść do głębi. Ukończyłam ją z udręczoną duszą. Opisywany ból bohaterów, kastratów, był tak rzeczywisty, że nie można było go nie posmakować. Aż nie wiedziałam co z sobą zrobić, nie pomogło nawet słuchanie pięknej muzyki z opisywanego czasu - zaczęłam myśleć, jak zapewne pełniej brzmiałyby te wykonania śpiewane przez kogoś takiego jak Tonio Treschi. Nawet pomimo wielu wątków erotycznych, które są przez wielu wysnuwane na plan pierwszy powieści, dla mnie książka ta jest historią samotności, bólu, a w końcu pasji, która staje się promieniem światła przebijającego się przez wszechobecną ciemność udręczonego życia.