Kruchość porcelany

„Żadna pora nie jest dla Ciebie właściwa: Dziś jest za późno na wczoraj i za wcześnie na jutro. Jeśli musisz coś zrobić, nie zastanawiaj się. Zrób to natychmiast. Trzymasz swoje życie w swoich rękach. Zrób coś z tym. Nie wolno zmarnować Ci już ani sekundy.” Ten cytat nie pochodzi z poradnika dotyczącego samorozwoju czy książki napisanej przez trenera mentalnego. To słowa zaczerpnięte z powieści Pani Moniki Sawickiej pt. „Kruchość porcelany”. Słów, które chciałoby się wielokrotnie powtarzać Zuzannie - głównej bohaterce i wielu kobietom znajdującym się w podobnej sytuacji. Z pozoru życie głównej bohaterki wydaje się pełne szczęścia, godne pozazdroszczenia. Ona sama jawi się jako zdystansowana, tryskająca humorem kobieta sukcesu. W rzeczywistości jest kobietą doświadczającą przemocy domowej, uzależnioną od swojego męża-kata. Kobietą zdradzaną. A w końcu kobietą doświadczającą choroby nowotworowej. Aby przetrwać ucieka w świat iluzji. Kobietą delikatną, kruchą jak porcelana i tak jak nawet uszczerbiona porcelana przyciągającą naszą uwagę. Powieść, mimo humorystycznych wypowiedzi głównej bohaterki, nie należy do łatwych. Zachęca w zamian do refleksji, do postawienia pytania: ile osób w naszym środowisku doświadcza podobnych problemów jak Zuzanna.