Krótka wymiana ognia

Bolesny i nasączony smutkiem portret kobiety toczącej nierówny bój z przemijaniem i utratą cielesnej atrakcyjności. Bije z niego bunt wobec starości i zbliżającej się śmierci. Autorka wyraża go pięknym, mięsistym językiem, w którym metafory zderzają się ze sobą, a dobór słów oszałamia. Krótką wymianę ognia toczą ze sobą Roma i jej mamulka. Ta pierwsza opowiada poetyckim językiem o sobie i ludziach, z którymi się w życiu zetknęła. Kochankowie, mąż, córka, pasierb. Nie potrafi ona zaakceptować starzenia się własnego ciała i utraconej seksualności. Jej matka to staruszka, której umysł utonął we wspomnieniach. Rozmawia ze studzienką na podwórzu swojego domu. Jej życie naznaczone zostało wojenną traumą, dlatego mamulka wciąż ma przed oczami swojego ukochanego, który zginął w okopach, pamięta gwałty na kobietach, a przede wszystkim nie potrafi sobie wybaczyć, że nie miała dość siły, by towarzyszyć innym kobietom w ich ostatniej drodze. Proza Zyty Rudzkiej jest nieopowiadalna. Jej moc tkwi w języku. Pięknym i brutalnym jednocześnie. Miesza się tu smutek i ból z humorem i dystansem wobec rzeczywistości. To proza do delektowania się. Dlatego polecam ją wymagającym czytelnikom.