Kroniki Umierającej Ziemi

Fajne wydanie i jak na niemal 1200 stron, całkiem poręczne. Byli weseli, ci ludzie gasnącej Ziemi ... Na południu widać było tylko puste morze, w którym odbijało się stare, czerwone Słońce. Nie będę dyskutował na temat tego, jak będzie przebiegać ewolucja Słońca i czy tak ... Wszystko jest nonszalancko-śpiewne, na tym świecie, na którym nie mieszkają już miliardy, ani nie miliony, tylko tysiące ludzi czy też "ludzi" ! Na dodatek napisane dziwnym, podniosłym językiem, który początkowo może trochę drażnić. Zawsze ktoś zostanie, tak jak w zalewanym falami Doggerlandzie, zatopionej krainie Morza Północnego. Wszyscy są totalnie zblazowani i nie wykazują żadnych cnót. Nauka zamieniła się w magię, a społeczeństwo pogrążyło w dekadencji. Szkoda, że nie ma mapy tych krain. Fajne !!!