Królowa Tiramisu

Trochę mnie ruszyło, ale na zasadzie podporządkowania się strumieniowi wypowiedzi. Dosłownie. Nie miałam potrzeby oceniać bohaterów, akcji i nie-akcji. Sprawiało mi przyjemność podążanie. Zostałam wprowadzona na konkretnym etapie życia małego chłopca i podążyłam za nim poprzez problemy dziecka, które stoi na baczność, jest obce i nie czuje się jak dziecko we własnym domu, w kierunku problemów młodzieńca, który się wierci, jeszcze nie wie co wybrać, nie chce ograniczania wolności, do problemów człowieka, który się uwikłał, chce, ma potrzeby. Było oki.