Król olch

To była prawdziwa przyjemność… powracać po latach do tej pięknej ballady, w której szara rzeczywistość i ciemna fantazja przeplatały się tak bardzo ze sobą, że aż do dzisiaj trudno mi jednoznacznie stwierdzić, co wydarzyło się „naprawdę”. Również z translatorskiej strony był to naprawdę interesujący materiał. Zapoznałam się tylko z przekładem Józefa Bohdana Zaleskiego czy Władysława Syrokomli, ale też Włodzimierza Lewika, Andrzeja Lama, Antoniego Libery, Jadwigi Gamskiej-Łempickiej czy Wisławy Szymborskiej. Każda z tych wersji opowiedziała te samą historię zupełnie innymi słowami. Czasami zmieniono budowę strof, niekiedy bawiono się z rymami, często też imię Króla Olch była zupełnie inna. Trzeba przyznać, że różnie się te wersje czytało i osobiście najlepszą płynność uzyskała pani Jadwiga. Jednak podziwiam każdego z tych tłumaczy za trud i duszę, którą włożył, by przedłożyć tę piękną perełkę na nasz język.