Król odszkodowań

Daję tym razem 7 gwiazdek nie dlatego, że jest to książka gorsza od innych książek tego autora, raczej dlatego, że sama tematyka powieści działa na mnie irytująco, jeśli nie dołująco. Oprócz firmy farmaceutycznej postępującej nieetycznie, mamy środowisko narkomanów - obszczymurków oraz państwo zasiedlone przez pasożytów najgorszego rodzaju, uważających się za elity i nazywających siebie prawnikami. Autor w swoich książkach zwraca uwagę na coś, co można by nazwać „etyką prawniczą”, poświęcając tejże sporo uwagi. A czytelnik widzi, że im bardziej etyczny prawnik, tym biedniejszy, im bardziej etyczny prokurator, tym gorzej wypada jego efektywność w ściganiu przestępców. Przygnębiającą rzeczą jest, że Stany Zjednoczone - często stawiane, jako wzór państwa prawa - jest w istocie państwem prawników, a z państwem prawa ma tyle wspólnego, co krzesło z krzesłem elektrycznym. Jest słabe wobec bogatych psychopatów oraz silne i bezwzględne wobec biednych i bezradnych zwykłych ludzi. Procesy sądowe toczą się latami w sprawach, w których odpowiedź oczywistą po piętnastu minutach potrafiłoby dać sześcioletnie dziecko. Wszystko po to, by pasożyty mogły zarobić, tfu! ukraść pieniądze. Temu samemu celowi służy także komplikowanie prawa i procedur. Wówczas opłaca się bogatym klientom wynajmować wyszkolonych bandytów, którzy korzystając z prawniczych haczyków kłamstwem, łajdactwami i bezczelnością wyprowadzają na przysłowiowe drzewo osobę realnie pokrzywdzoną, nie mającą morza gotówki, by opłacić innych, równie wyszkolonych bandytów. Można by to niejako zaakceptować w procesach i sprawach, w których ustalenie prawdy materialnej jest naprawdę bardzo trudne. Ale w państwie prawników można ten niecny proceder uprawiać niemal w każdej, najprostszej sprawie, nawet takiej, w której fakty prawdy materialnej są dostępne i oczywiste. Skąd my znamy te światłe wzorce?