Król kebabów i inne zderzenia polsko-obce

„Paradoks polega na tym, że przed wojną Polska była bardzo wielokulturowa, ale potem stała się homogeniczna i nadal taka jest.” Wokół tego cytatu z „Króla kebabów” właściwie cały czas krążą moje myśli. Kiedy stajemy się homofobami czy rasistami, bo przecież rodzimy się z niczym nieograniczoną tolerancją. W którym to momencie zaczynamy odróżniać „inne” a kiedy nabiera ono znaczenia pejoratywnego? Myślę o sobie jako o osobie tolerancyjnej, ale kiedy miałam okazję wypróbować tę swoja tolerancję. Mieszkam w regionie gdzie za sąsiadów mam swoich rodaków, których kolor skóry niczym nie różni się od mojego. Różnice między nami oczywiście są, ale dotyczą poziomu wykształcenia, klasy społecznej, zamożności, poziomu intelektualnego itp. I co, czy rzeczywiście mnie to nie rusza, czy o wszystkich myślę z jednakową wyrozumiałością? Aaaa, przypomniałam sobie. Są u mnie w miasteczku „Chińczycy” prowadzący sklep z chińszczyzną ale powiem szczerze, że poza sklepem spotkałam ich może dwa razy. To się nie liczy. Ale znam Ukrainkę, Wiktorię. Dwa lata przyjechała do Polski wraz z rodziną i zamieszkała na mojej ulicy. Wiktoria jest młoda, ładna, ma przystojnego męża, dwie córki i nie ma pracy. Niby szuka ale czy chce znaleźć? A jej mąż? Nie pije, nie aktywizuje się, nie uczestniczy w życiu społecznym, tylko ciągle razem. On i Wiktoria. I ich dzieci. Alienują się, separują, uważają, że są lepsi… Trochę popłynęłam, na szczęście nie mam aż tak skrajnych opinii ale czy nie ma w tym ziarna prawdy. Czy w głębi serca nie oczekuje wdzięczności, ze My Polacy byliśmy tak wspaniałomyślni, ze ICH do nas „wpuściliśmy”? I na koniec jeszcze jeden cytat: „Lubicie turystów, bo możecie na nich zarobić, ale po jakimś czasie ci obcy mają pojechać do siebie.”