Król bezmiarów

Stron niby więcej, a jednak... A jednak nadal cała historia jawi się jako dość skromnie rozrysowana, zawiera wiele wątków (może zbyt wiele?) opisanych dość pobieżnie i jakby naprędce. Poczytałem sobie trochę opinii o „Królu bezmiarów” i zacząłem się zastanawiać czy aby na pewno przeczytałem tę samą opowieść? Część czytelników pisze o wyrazistych, pełnokrwistych postaciach... To ja już chyba nie wiem, co owe terminy mogą oznaczać. Dla mnie to nadal podobnie jak w tomie pierwszym jedynie jakieś wstępne studia na temat postaci literackich. Nie znam ich przemyśleń , pragnień, nastawienia i poziomu zrozumienia otaczającej ich rzeczywistości, innymi słowy karton i masa szpachlowa... Froda Bagginsa można lubić lub nie, ale jednak wiemy, kim on jest, jak postrzega świat, jest jakiś taki namacalny realny, podobnie Wiedźmin. Jo Nesbo opisał nam żulowatego policjanta, gościa do bólu nieprzyjemnego, a jednak mu kibicujemy, gdyż jest wiarygodny, namacalny, znamy go. Postaci z „Księgi całości” bezszelestnie szlifują powietrze, nie odciskając się na wewnętrznej powierzchni powiek są niepostrzegalne, niezapamiętywalne. Nie mam ochoty ich lubić, nie mam chęci ich nienawidzić, są dla mnie przezroczyste, wręcz obojętne Duży plus za poszerzenie obrazu uniwersum, w którym rzecz cała dzieje się, ale autor nieopatrznie włączył maszynkę do teleportacji w czasie i przestrzeni, przez co pewne zdarzenia zdają się być dość chaotycznymi i niejasnymi. Ogólnie rzecz biorąc na plus, nieco lepiej niż w tomie pierwszym, ale nie zauroczyła mnie ta historia.