Krew marzeń

Dałam się skusić XVIII wiecznej Wenecji pełnej karnawałowych przebierańców oraz tajemniczych morderstw. Już wyobrażałam sobie wilgotny i mroczny klimat. Porównanie "Krwi marzeń" do "Pachnidła", również wpłynęło na moją decyzję o sięgnięciu po tę opowieść. Jakże ogromne było moje rozczarowanie... Na początku fabuła była obiecująca. Nastoletnia kobieta widząca w snach morderstwa, która zdarzały się na prawdę. Intrygujące karty tarota pojawiające się przy kobiecie. Zainteresowanie tajemniczego mężczyzny. Jednak dalsza część historii okazała się płytkim romansidłem przesyconym odurzeniem opium i uniesieniami erotycznymi. Język powieści nie zachęca do czytania, sny na jawie stają się nudne. I co najgorsze, to kim jest morderca wiedziałam już po przeczytaniu jakiejś jednej-trzeciej książki. Odkrycie pobudek zajęło mi troszkę więcej czasu. Autorka zdecydowanie miała ciekawy pomysł na dobrą historię. Jednak warsztat nie ten. Osobiście nie polecam. Chyba, że wielbicielom wenezuelskich telenowel w pseudomrocznym wydaniu.