Krew Dahaku

Z duetami pisarskimi mam zawsze ten sam problem – czytając mimowolnie zastanawiam się kto za co odpowiadał, kto wymyślił świat, kto prowadził intrygę, a kto tchnął życie w bohaterów. Twórczość Mateusza Rogalskiego zdążyłem już poznać dzięki znakomitemu cyklowi "Obrońcy Ahury", który pozytywnie mnie zaskoczył rozmachem i konsekwencją. Monika Litwinow pozostawała dla mnie do tej pory zagadką – wiedziałem jedynie, że ma na koncie kryminały. Tym większą ciekawość wzbudziła we mnie ich wspólna powieść "Krew Dahaku" po którą sięgnąłem z mieszanką ekscytacji i ostrożności. To rasowy kryminał osadzony w realiach fantasy – w mieście tętniącym życiem i wypełnionym przedstawicielami rozmaitych ras: elfów, gnomów, krasnoludów, ludzi oraz innych, niekiedy bardzo zaskakujących istot. Sama fabuła nie wywraca gatunku do góry nogami: seria morderstw, śledztwo i dwójka bohaterów, którzy są wobec siebie antagonistyczni a mimo to zmuszeni do współpracy. Brzmi znajomo? Owszem. I właśnie dlatego tak istotne jest wykonanie. A to stoi na naprawdę wysokim poziomie. Świat został wykreowany z rozmachem i dbałością o szczegóły – czuć, że autorzy wiedzą o nim znacznie więcej niż zdradzają na kartach powieści. Postaci są wyraziste, niejednoznaczne, momentami irytujące ale dzięki temu autentyczne. Intryga jest spójna i przemyślana a napięcie budowane konsekwentnie, bez tanich sztuczek. To jedna z tych historii, w których bardziej niż sam punkt wyjścia liczy się sposób prowadzenia narracji – a ten naprawdę wciąga. Zakończenie wyraźnie sugeruje, że to dopiero początek większej całości, co zresztą potwierdza zapowiedź kolejnego tomu. I dobrze, bo to świat do którego chce się wracać. Jeśli następna część powstanie sięgnę po nią bez wahania. A przy okazji – z czystej ciekawości – nadrobię także kryminały Moniki Litwinow by spróbować lepiej zrozumieć jak ten duet dzielił między sobą twórczą odpowiedzialność.