Krętka Blada

Niestety większość ostatnich powieści Joanny Chmielewskiej ma jeden podstawowy problem – są wtórne. Autorka przestała silić się na oryginalność i wraca do sprawdzonych już pomysłów i patentów. Gdyby próbowała to zrobić w jakiś nowatorski i oryginalny sposób to jeszcze pół biedy, ale zazwyczaj jest to dosyć nieudane i ciężkostrawne, za bardzo bowiem Chmielewska gmatwa i komplikuje. Nie za bardzo mi się to jej odcinanie kuponów podoba, co nie zmienia faktu, że jednak potrafiła pod sam koniec swojej twórczości pozytywnie zaskoczyć, nawet jak wracała do tego co już było. Dobrym tego przykładem są „Kocie worki”. Szkoda, że „Krętka blada” taka nie jest. Znowu bowiem dostajemy aferę opartą o wyścigi konne i fabułę opartą na przekrętach tychże dotyczących. To już było niejednokrotnie, tym razem odgrzano ten sam kotlet o któryś raz za dużo i zjeść się go ze smakiem nie da. Cala intryga bowiem nie jest w żaden sposób oryginalna, nie ma w niej nic zaskakującego, te same rozterki targają praktycznie tymi samymi bohaterami. Główna bohaterka Joanna niestety z upływem czasu robi się coraz bardziej zrzędliwa i marudna, co kiedyś może miało swój urok, teraz już jedynie irytuje. Postaci drugoplanowe jakieś bez wyrazu, nawet Bieżan i Górski wypadają blado. Na dodatek wyjątkowo mętnie poprowadzony wątek aferzystów z wysokiego szczebla a jako niechlubna wisienka na tym niesmacznym torcie występuje Martusia, czyli jedna z najbardziej irytujących i denerwujących postaci w całej twórczości Chmielewskiej. W dodatku takie mam wrażenie, że Chmielewska nie wiedziała do końca który wątek jest ważniejszy. Czy ten z kantami na torach wyścigowych, czy z wszelkiej maści aferzystami na wysokich stanowiskach będących ponad prawem. Połączenie obydwu w jeden okazało się katastrofalne bowiem, a patrząc na oba osobno to oba wydają się jakieś takie wybrakowane. Słaba powieść, nawet dla zagorzałych fanów. Uwielbiam Chmielewską ale nawet ja muszę przyznać, że zdarzały się jej po drodze niewypały i „Krętka blada” jest jednym z takowych.