Kresy i Bezkresy

"Kresy i bezkresy" to powieść obejmująca czasy od upadku Powstania Styczniowego, aż do uzyskania przez Polskę niepodległości. Losy głównego bohatera, Józefa Olsiewicza, jego rodziny i przyjaciół zamieszkujących Wileńszczyznę pod zaborem rosyjskim przedstawione są w bardzo prosty sposób. Autorka opisuje ich codzienne życie, zmaganie się z brakiem środków do życia, z reżimem panującym dookoła, z obroną tożsamości narodowej w obliczu brutalnej rusyfikacji i represji, a także obroną wiary katolickiej. Język powieści jest piękny, i urzekający. Przepiękna polszczyzna, której ze świecą szukać w naszych współcześnie napisanych książkach. Sam przekaz również, szczególnie dla osób wierzących, ponieważ główny bohater swe życie całkowicie oddaje w ręce Boga. W Nim widzi Opiekuna i Wybawcę. Jemu za wszystko dziękuje. Powieść piękna, ukazująca zanikające w dzisiejszym świecie wartości jakimi kierowali się tamtejsi bohaterowie: wiara, rodzina, ojczyzna. Niestety nie powaliła mnie na kolana. Jest taka prosta. Czegoś mi tu brakło. Może po ostatnich przeze mnie przeczytanych książkach bardziej zawiłych w swej fabule, z mnóstwem wielobarwnych postaci ta okazała się taka przewidująca i nazbyt poukładana. Stąd taka moja ocena.