Kredytowe instrumenty pochodne w zarządzaniu ryzykiem kredytowym

Kredytowe instrumenty pochodne, będące bilateralną umową finansową wyodrębniającą specyficzny aspekt ryzyka kredytowego instrumentu bazowego na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat, stają się coraz popularniejszym instrumentem zarządzania ryzykiem kredytowym. Instrumenty te pozwoliły bankom nie tylko na dystrybucję do zewnętrznego inwestora ryzyka związanego z portfelem kredytowym oraz indywidualnie udzielonymi kredytami, ale także umożliwiły uzyskanie ekspozycji kredytowej, która dotychczas była niedostępna. Odrębny rynek derywatów kredytowych, które znacząco ułatwiły handel ryzykiem kredytowym powstał w 1992 roku, a rosnąca wykładniczo do 2007 roku liczba zawieranych transakcji spowodowała zmianę światowego rynku długu. Kredytowe instrumenty pochodne są zatem tematem względnie nowym, często jeszcze niezrozumiałym i nieumiejętnie wykorzystywanym. Pociąga to za sobą duże ryzyko dla korzystających z nich podmiotów oraz dla całego systemu finansowego. Zagadnienie kredytowych instrumentów pochodnych nie jest jednak jeszcze zgłębione w polskiej literaturze przedmiotu. Dyskutowany jest także wpływ innowacji finansowych, jakimi są niewątpliwie pochodne kredytowe na zapoczątkowany w USA kryzys subprime i kryzys gospodarczy z 2008 roku. Publikacja ta ma na celu zaprezentowanie w możliwe obszerny sposób struktury i zasad funkcjonowania kredytowych instrumentów pochodnych, sposobów ich wykorzystania oraz motywów zawierania tego typu transakcji.