Krasny to kolor krwi

Pan Jakub Ćwiek ma rzadko spotykaną łatwość w braniu na warsztat raz już opowiedzianych historii, obracaniu ich o odpowiedni kąt, dodawaniu szczypty realizmu i tworzeniu na tej podstawie czegoś zupełnie nowego. Tak właśnie, mając swoje źródło w tekście dla milusińskich pani Marii Konopnickiej, tylko że z akcją teleportowaną do stolicy województwa dolnośląskiego, powstało opowiadanie „Krasny to kolor krwi”. Historia ta jest połączeniem dwóch aspektów – życia toczącego się we Wrocławiu oraz losów rasy małych ludków, którzy z krasnali ogrodowych zmienili się w szajkę najniebezpieczniejszych gangsterów. Autor opowiada historię z perspektywy kilku krasnoludków, przez co ciężko ocenić, która postać jest głównym bohaterem, za to jak zawsze Pan Ćwiek serwuje nam nieprzewidywalne zakończenie. Jak gwarantuje w posłowiu pisarz, po lekturze tego opowiadania nikt nie spojrzy na złote skrzaty tak samo, a Wrocław będzie kojarzyć się z mrocznym miejscem skrywającym brutalnych krasnali oraz skorumpowanych polityków. „Krasny…” czyta się szybko, mocno wciąga i rozpala ochotę na więcej! Jednak, jak sam tytuł sugeruje, nie jest to bajka, a obecność małego ludu potrafi wywołać niekontrolowany rozlew krwi. Oby pan Ćwiek zdecydował się w przyszłości napisać równie treściwą kontynuację.