Krakowski kredens

Mieszane uczucia wywołała we mnie ta książka. Z jednej strony czytałam ją z ogromnym zainteresowaniem, a z drugiej, po przeczytaniu, poczułam się rozczarowana takim zakończeniem, a raczej jego brakiem. Podstawą jest krakowska rodzina, która w obliczu groźby śmierci najstarszego członka pokazuje nam swoje prawdziwe oblicze, całkowicie odmienne od tego, które widzi świat zewnętrzny. Jeżeli przyjąć, iż głównym celem autora było zebranie w jednej rodzinie różnych niewygodnych kwestii, tematów tabu, nieakceptowanych społecznie zachowań oraz ostre ich przerysowanie, a kierunek, w którym idzie akcja (czy nawet nie idzie) nie ma znaczenia - to świetnie mu się to udało. Taki obraz rodziny i negatywne emocje, które wzbudzają jej poszczególni członkowie są biegunowo odmienne choćby od funkcji społecznych, które pełnią i to burzy spokój czytelnika. Ta rodzina funkcjonuje w myśl znanego powiedzenia, że brudy chowa się do kredensu, bo najważniejsze by na zewnątrz wizerunek był nieskazitelny. Tyle niegodziwości, nieuczciwości i obłudy, ile kryje się wewnątrz niej przeraża. Gdyby świat funkcjonował tak jak ta rodzina, to upadek ludzkości byłby bliski. Najbardziej odczułam brak rozwinięcia wielu wątków i to istotnych. Wyglada to tak, jakby nie było co najmniej połowy książki. Bo owszem, wiemy jakie niegodziwości popełnił każdy z tej rodziny, ale nie znamy konsekwencji wynikających z nich. Zbyt wiele tu miejsca na niedomówienia, by można poczuć się w pełni usatysfakcjonowanym. Szkoda, bo chętnie bym przeczytała jak potoczą się dalsze losy tej rodziny.