Krakówek i Warszawka - między niechęcią a miłością

Warszawka – syczą ci, którzy pod Wawelem nędzę cierpią, przynajmniej moralną. Krakówek – prychają ci, którym Pałac Kultury musi starczyć za dziedzictwo. W rozmowach przekomarzamy się (bywa złośliwie): – Czy Kraków zacniejszy, czy Warszawa mądrzejsza? Warto sobie przy tej okazji przypomnieć, jak te relacje wyglądały w historii. Jak to król jegomość Stanisław August raz jeden do Krakowa zjechał i naciął krakusów na wydatki, niewiele dając w zamian. Jak pochodzący spod Lublina Aleksander Głowacki (znany również jako Bolesław Prus) wytykał warszawski bajzel i krakowską pretensjonalność. Jak po powstaniu warszawskim chroniono warszawiaków pod Wawelem, choć zgrzytano przy tym zębami. I jak w epoce PRL pewien krakowski profesor nie chciał Warszawy odbudowywać, a warszawski – chciał z Krakowa przytulić tyle zabytków, ile się tylko da. A współczesność? To już rozmowy, rozmowy, rozmowy… Krytyk Maciej Gablankowski o tej książce: „Czy różnice między Krakowem a Warszawą naprawdę istnieją? A może to wszystko jest tylko pretekstem, by na nowo odkryć obie te metropolie? Witold Bereś pokazuje, że w tej debacie nie chodzi o ostateczne rozstrzygnięcia, lecz o ciągły dialog między dwoma miastami, które – choć różne – nie mogą bez siebie żyć. W końcu, gdyby nie Kraków i Warszawa to zostalibyśmy – jak Himilsbach z angielskim – tyle że z Kielcami”.