Kraj niespokojnego poranka. Pamięć i bunt w Korei Południowej

Korea od zawsze kojarzyła mi się ze wszystkim, tylko nie ze spokojem. To kraj dynamiczny, pełen kontrastów, w którym bogactwo spotyka się z ubóstwem, religie rywalizują jak firmy, a konflikty toczą się na wielu płaszczyznach. Słuchając „Kraju niespokojnego poranka. Pamięć i bunt w Korei Południowej” Romana Husarskiego, miałam wrażenie, że autor próbuje złapać całe to złożone państwo w jedną książkę. Z jednej strony to imponujące, z drugiej momentami przytłaczające. Książka składa się z dziewięciu rozdziałów, z których każdy porusza inny aspekt koreańskiego społeczeństwa. Są tu polityka, religia, historia, stosunki z Japonią, sytuacja uchodźców z Korei Północnej, feminizm, kultura i nawet kontrowersyjne zwyczaje kulinarne. Husarski wchodzi w każdy z tych tematów z ogromną wiedzą, korzysta z lokalnych źródeł, przeprowadza wywiady z mieszkańcami, a audiobook czytany przez samego autora dodaje reportażowi życia. Dzięki temu łatwiej poczuć, że to nie tylko sucha analiza, ale też próba zrozumienia ludzi i ich codzienności. Z drugiej strony, książka momentami nuży. Autor często odbiega od wątku przewodniego, wpadając w dygresje. Odniosłam też wrażenie, że każdy rozdział powstał oddzielnie i dopiero później próbowano je połączyć przewodnim tematem pamięci i buntu. Mimo wszystko, książka ma też swoje mocne strony. Husarski odczarowuje stereotypowy obraz Korei Południowej: nie jest to tylko kraj K-popu, k-dram, k-beauty i technologicznych cudów. Pokazuje społeczeństwo pełne sprzeczności – presja społeczna, hierarchia, dyscyplina wojskowa, feminizm, religie, samobójstwa – wszystko to współistnieje w kraju, który z zewnątrz wydaje się idealny. Autor nie unika trudnych tematów i stara się pokazać różne perspektywy, a nie tylko oficjalną wersję wydarzeń. Z drugiej strony momentami tekst jest tak przeładowany faktami i nazwiskami, że często czułam się nimi przytłoczona. Słuchałam audiobook z dużą uwagą, choć momentami musiałam robić przerwy. Niektóre fragmenty były ciężkie (szczególnie te o religii czy polityce). Z drugiej strony wciągały mnie te części, które pokazywały kontrasty: luksusowe dzielnice Seulu kontra ubóstwo, zachodnie wpływy kontra tradycja konfucjańska, codzienne życie młodych Koreańczyków kontra nacisk społeczny i dyscyplina wojskowa. Książka dostarcza sporo wiedzy, ale jej forma sprawia, że czyta się ją z mieszanymi uczuciami. Momentami fascynuje, momentami męczy, a czasem frustruje chaosem i powtórzeniami. Mimo to, jeśli naprawdę chce się poznać Koreę Południową „poza K-popem”, Husarski należy do tych nielicznych autorów, którzy potrafią pokazać jej prawdziwą złożoność.