Kraina jednej szansy. O edukacji w Korei Południowej

Po przeczytaniu książki ,dziękuję w duchu za to , że jednak studia skończyłam w Polsce i że moje dzieci jednak uczą się w co prawda niedoskonałym systemie edukacji , ale jednak nie tak zidiociałym jak ten koreański. Choć szkołę i studia nie wspominam jako okresu sielanki to w porównaniu z systemem edukacji Korei Południowej, polskiej edukacji do koreańskiego wariatkowa jednak jeszcze bardzo daleko . Nasz wyścig szczurów przy ich wyścigu to dopiero pikuś. Tam bowiem dziecko uczy się na okrągło od rana do późnej nocy, a matki z wożenia dzieci na kolejne lekcje uczyniły już swoje życiowe powołanie. No i niby daje to wspaniałe wyniki , wysokie miejsca w rankingach, wysoki wskaźnik narodowego IQ, a z drugiej strony to obraz dzieci bez dzieciństwa, dzieci wiecznie zmęczonych z niewyspania i z nauki, żyjących w ciągłym stresie, bez przyjaciół ,w ciągłym kulcie pieniądza i w wiecznej rywalizacji. Jednym słowem, jak dla mnie, ten model koreański to zdecydowanie chory system, który wbrew pozorom nie jest taki świetny. Okazuje się bowiem, że coraz bardziej odstaje on także od wymogów cywilizacji związanych chociażby z rozwojem sztucznej inteligencji. Książkę polecam, zwłaszcza ku przestrodze. Bo co za dużo to też niezdrowo. Mam przy tym nadzieję, że my w tym naszym, polskim wyścigu szczurów, nigdy nie osiągniemy koreańskiego " mistrzostwa".