Koty Ultharu

Nieokiełznane fantasmagorie wypełniają przedziwną krainę snów H.P. Lovecrafta. Miasta o setkach rzeźbionych bram, kopuły z chalcedonu, niezwykłe budowle i labiryntowe konstrukcje, niespotykane groźne istoty i bestie nie z tego świata, mroczni zapomniani bogowie, bezmiar, chaos, nieskończoność. Można się w tej lekturze zatracić jak w halucynogennym narkotyku. Jednakże sny HPL nie wzięły się znikąd, przekonuje w posłowiu Maciej Kołyszko i powoli odkrywa ukryte w tej niebywałej prozie tropy starożytnych filozofii i okultystycznych wierzeń. Dziesięć zebranych w tym tomie opowiadań przenika niesamowita, sugestywna gęsta atmosfera sennych widziadeł, które stworzyła wyobraźnia tego szalonego geniusza, jakim był autor Zgrozy w Dunwich. Ważna jest też subtelna podbudowa całości w świecie mitologi, z których Lovecraft wysnuwa ostrożnie wiele wątków. To istotne w dobrej fantastyce, o czym często zapominają początkujący młodzi pisarze. Błąd, moi panowie. Bierzcie i czytajcie HPL, a zobaczycie jak to się robi.