Koszmar na różowo

Długo nie mogłam się wgryźć w tę historię... Czytelnik zostaje w nią wrzucony jakby znienacka, bez żadnego wstępu. Dopiero gdzieś około setnej strony wszystko zaczęło mi się układać w głowie. Szkoda tylko, że typowy Albatros zaspojlerował wydarzenia, które miały miejsce po dwustu stronach (liczącej ich przecież niespełna trzysta) powieści... Choć zanim do nich dotarłam zdążyłam zapomnieć o tym, co przeczytałam na skrzydełku, więc i tak byłam zaskoczona. Ale potencjalnych czytelników uprzedzam, uważajcie. Część pomysłów ciekawa (zwłaszcza końcówka, choć i kreacja głównego bohatera jest intrygująca),ale ogólnie bez szału. Ni to kryminał, ni thriller, ni romans... I to na ostatnim aspekcie osobiście koncentrowałam się najbardziej, trzymając kciuki za związek Niny i Travisa :) Do szybkiego zapomnienia.