Kosz pełen głów

Przez znaczą część swojego życia utwierdzałam się w (mylnym zresztą) przekonaniu, że komiks nie jest dla mnie. Po pierwsze - historia opowiedziana głównie za pomocą obrazków, w moich oczach wcale nie uchodziła za atrakcyjną, a po drugie – ileż można czytać o superbohaterach wdziewających przyciasne rajty i pędzących po raz enty na ratunek światu? Tak, założenie jakoby komiks miał prezentować jedynie taki rodzaj fabuły, również u mnie zagościło. Na szczęście nastał czas, w którym odkryłam zupełnie inne oblicze powieści rysunkowej niż to powszechnie znane. Domowa biblioteczka szybko wzbogaciła się o kilka mrocznych tytułów, a pośród nich miejsce znalazł cykl Hill House - uniwersum stworzone specjalnie dla fanów horroru, dark fantasy oraz entuzjastów wszelkich kryminalnych przygód. Brzmi smakowicie, prawda? Owszem, zwłaszcza jeśli zwrócimy na uwagę tom otwierający ową serię. W ,,Koszu pełnym głów’’ Joe Hill postawił na prosty, momentami może nawet przewidywalny scenariusz, który wyróżniać miał tylko jeden ciekawy zabieg. I choć takiej konstrukcji fabularnej nie można uznać za wyszukaną, to już za trafiającą w gusta czytelników jak najbardziej; na pozór banalna historia podrasowana horrorwymi wątkami zawsze znajdzie liczne grono usatysfakcjonowanych odbiorców. Tak właśnie było również w tym przypadku – Joe osadził opowieść między schematami, ale jednocześnie zadbał o to, by jej przeciętność nie zdominowała całości. Skupił się za to na zupełnie innych elementach. Wymyślił całkiem udaną intrygę kryminalną, wykreował ciekawą postać wiodącą, sięgnął do mitologii nordyckiej wykorzystując jeden z jej najbardziej znanych motywów, dorzucił kilka plot twistów, zbudował iście mroczny klimat, a efekt końcowy podlał sporą dawką czarnego humoru. Można? Można! Ale komiks to nie tylko fabuła, to przede wszystkim rysunek i tu trzeba przyznać – gdyby Hill zdecydował się wypuścić swoją historię w tradycyjnej formie, z pewnością nie odniosłaby ona takiego sukcesu. Trudno nawet mówić, by prace Leomacsa były dopełnieniem albumu; jest raczej odwrotnie – nakreślony scenariusz daje doskonały pretekst do stworzenia dobrych, żywych, dynamicznych, przyciągających oko szkiców. Podobnie zresztą jak kolorystyka. Dave Stewart ubrał komiks w mocne, zdecydowane barwy, które w połączeniu z kreską Leomacsa tworzą świetny retro klimat. A gdyby komuś było jeszcze mało, to koniecznie musi zwrócić uwagę na okładki zeszytów – nie wierzę, że tak oryginalny pomysł Reiko Murakamiego nie wzbudzi Waszego zachwytu. ,,Kosz pełen głów’’ jest więc nie tylko emocjonującą rozrywką ukazaną w pięknej otoczce, ale także udanym debiutem, doskonałym wstępem i obiecującą zapowiedzią kolejnych odsłon komiksowej kolekcji DC&Hill. Nie przejdziecie obok niego obojętnie, prawda?