Kostnica

Jeśli się nie ma pilnych spraw do zrobienia „na wczoraj”, to „Kostnica” jest do przeczytania „na raz”, zwłaszcza gdy czytelnik należy do wielbicieli horrorów klasy „B”. Do wydziału sanitarno-epidemiologicznego przychodzi staruszek, który twierdzi, że jego dom oddycha. Inspektor jest początkowo sceptyczny, ale troszkę alkoholu i ciekawski kolega z pracy odpowiednio motywują go do odwiedzenia dziwnej posesji. Więcej nie trzeba, by rozpętało się piekło i by demon z legendy Indian Nawaho próbował przyoblec się w ciało. Zwłaszcza, że dzięki ignorancji wszystkich zainteresowanych uczestników dramatu Kujot dość szybko może skompletować swój oddech, bicie serca i swoją krew. Brakuje tylko skalpu olbrzyma, ale jak demon odnajdzie Niedźwiedzią Pannę, to i tę przeszkodę szybko pokona. Najistotniejszym elementem tego typu historii są oczywiście bohaterowie, którzy w momencie zagrożenie podejmują najgłupsze z możliwych decyzji, co szybciutko doprowadza opowieść do kulminacyjnego punktu. Narrator i główny bohater „Kostnicy” doskonale się ze swej roli wywiązał, ale to też cecha charakterystyczna prozy Mastertona – stworzone przez pisarza postaci mają tylko pozory zdrowego rozsądku i w niebezpiecznych sytuacjach zawsze znajdzie się mnóstwo pierdół, które skutecznie odciągają ich uwagę od tego, co najważniejsze. Właśnie bohaterowie tego autora są tym, co mnie najmocniej w jego twórczości irytuje i jednocześnie do czytania jego książek przyciąga. Drugim wabikiem są same historie. Masterton zawsze ciekawie wplata w fabułę swoich powieści legendy, dawne tradycje i wierzenie. Raz lepiej, raz gorzej buduje nastrój grozy. „Kostnica” jest jedną z łagodniejszych jego książek. Jak na możliwości tego pisarza mało w niej przemocy, krwi, flaków, „momentów” też brak. Legenda o Kujocie na tle różnych mitologii nie wyróżnia się szczególną brutalnością, choć „szara śmierć” i „Próba trzech” robią wrażenie. „Kostnica” to takie przyzwoite, horrorowate czytadło. Mnie bardziej odprężyło niż przestraszyło. Dobrze czytało mi się tę powieść.