Korespondentka

Sztuka pisania listów odeszła w niebyt, nad czym ubolewam, bo też kiedyś byłam korespondentką. Jednak z historii mojej korespondencji nie dałoby się stworzyć tak barwnego i interesującego portretu, jak ten, który wyłania się z powieści Virginii Evans. Na pewno dlatego, że prowadząc ożywione życie epistolograficzne, byłam jeszcze bardzo młoda i nie miałam na swoim koncie dramatów i błędów, będących udziałem bohaterki tej bardzo oryginalnej powieści, Sybil Van Antwerp. Autorka zaproponowała czytelnikom utwór w całości składający się z listów. To korespondencja bardzo różnorodna pod względem formy, jak i treści. Sybil, emerytowana prawniczka, wieloletnia rozwódka i matka dwojga dorosłych dzieci, adoptowana w dzieciństwie przez amerykańskie małżeństwo, pisze listy do przyjaciółki, do syna i córki, znajomego nastolatka w kryzysie depresji, dwóch adorujących ją mężczyzn, a także do pani dziekan uniwersytetu, pracownika firmy badającej DNA, swojego lekarza i wielu innych osób. Z korespondencji wyłania się obraz bardzo interesującej kobiety, której życie niewolne było od błędów i porażek, ale która stara się z nimi uporać i w ostatnich chwilach swojej sprawności pozałatwiać bolesne sprawy, wyjaśnić nieporozumienia, ujawnić tajemnice. Cudownie mi się „Korespondentkę” czytało. List po liście poznawałam życie Sybil, co sprawiało, że stawała mi się coraz bliższa. Na początku wydawała mi się typową kobietą sukcesu, robiącą karierę w czasach, kiedy kobiety rzadko miały takie możliwości. Jej wątły kontakt z córką oraz niechęć do podróżowania wydawały mi się efektem bujnego życia, jakie prowadziła, gdy była aktywna zawodowo. Intrygowały mnie regularnie pisane listy, których kobieta nigdy nie wysyła, a w których znajduje się ogromny ładunek emocji i miłości do tajemniczego Colta. Kim jest? Dlaczego bohaterka pisze do niego, ale listy chowa do szuflady? Czyżby coś ich poróżniło? Rozwiązanie tej zagadki było dla mnie bardzo zaskakujące, a tym samym kazało mi spojrzeć na Sybil zupełnie inaczej. Równie ciekawa była korespondencja z Basamem, uchodźcą z Syrii, zatrudnionym w dziale obsługi klienta firmy zajmującej się badaniami genetycznymi. Oprócz tego, że bohaterka ,dzięki prezentowi od syna, zyskuje możliwość zbadania swojego DNA i dowiedzenia się, kim jest i skąd pochodzi, to przy okazji poznaje historię tego pracownika i ma okazję odmienić jego los. Byłam też bardzo ciekawa, jak zakończą się dwie obiecujące znajomości z mężczyznami zainteresowanymi Sybil jako partnerką na czas spokojnej emerytury. Czy wybierze ona zamożnego Micka, który próbuje zdobyć jej uznanie zaproszeniami do ekskluzywnych restauracji, czy pomocnego sąsiada zza płotu, którego historia życiowa mocno mną wstrząsnęła? Dużym smaczkiem powieści Evans jest korespondencja bohaterki z wybitnymi pisarzami naszych czasów. Sybil pisze listy do Jean Didion, Kazuo Ishiguro, Ann Patchett czy Diany Gabaldon. Dzieli się z nimi swoimi przemyśleniami po lekturze ich książek, bo czytanie to jej druga pasja, zaraz po pisaniu listów. Co ciekawe, dostaje od nich odpowiedzi, a z Jean Didion jest nawet zaprzyjaźniona. A ponieważ powieści, o których pisze są mi znane, więc z zainteresowaniem czytałam, jak odbiera je kobieta starsza ode mnie o pokolenie. Wróżę „Korespondentce” dużą popularność, bo daje czytelnikowi to, czego często w książkach szukamy: ciekawą historię, nietuzinkową bohaterkę, ale też dużą dozę wzruszeń i prostych życiowych prawd oraz odrobinę humoru. Polecam serdecznie tym, którzy lubią zgłębiać ludzką naturę i wchodzić w bardzo intymne zakamarki ludzkiego życia. Ta książka tchnie jakąś subtelną otuchą, wynikającą ze świadomości, że błędy można ( i trzeba) naprawić nawet u schyłku życia, a droga do tego prowadzi przez zmierzenie się ze swoim bólem i zaakceptowanie prawdy o sobie.