Korespondencja rodzinna 1939-1947. Tom 1

Epistolograficzna, rodzinna opowieść zaczyna się w 1939 roku. Zofia Kossak była już wówczas autorką kilku ważnych książek. Niemal od samego początku zaangażowała się w działalność Polskiego Państwa Podziemnego. Wkrótce trafiła w ręce Gestapo: „Aresztowana przez Niemców przebywała najpierw na Pawiaku, skąd przewieziono ją do Oświęcimia. […] Cudem przeżyła piekło Oświęcimia, po zdekonspirowaniu przewieziona została na Pawiak, gdzie skazano ją na śmierć. Tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego została uwolniona dzięki staraniom polskiego podziemia”. Po zakończeniu działań wojennych Zofia Kossak wyjechała z kraju. Osiadła w Londynie, potem z mężem na kornwalijskiej farmie. Wróciła do Polski w lutym 1957 roku. Rodzinna korespondencja Zofii Kossak nie jest zbiorem jednolitym i składa się z kilku pomniejszych. Pierwsza jej część obejmuje lata 1939–1947 i zawiera 255 jednostek (listów i kartek). W historii życia pisarki i jej rodziny to czas wojny, londyńskiego okresu emigracji oraz początkowy etap pobytu w Trossell. Epistolarną całość tworzą: 1. jednostki autorstwa Zofii Kossak, kierowane do męża, Zygmunta Szatkowskiego, częściowo także łącznie do męża i syna oraz córki Anny Szatkowskiej i syna Witolda Szatkowskiego; 2. listy Szatkowskiego, adresowane do żony i dzieci; 3. listy Anny i Witolda kierowane do matki. Ze Wstępu i Noty edytorskiej Prof. Dariusza Pachockiego