Kora, Kora. A planety szaleją

Książki "Kora, Kora. A planety szleją" nie traktowałabym jako biografii totalnej. Jest to raczej zbiór opowiadań o Oldze Sipowicz, jej przemyśleń dotyczących swojego życia, a także egzystencji w ogóle. Jaki więc obraz wokalistki wyłania się po lekturze? Kora - artystka, kobieta, matka. Kolejność dowolna. Bieda, traumatyczne dzieciństwo w dużej części spędzone w domu dziecka prowadzonym przez Siostry Prezentki, molestowanie przez księdza, szalona hippisowska młodość. Skomplikowany żywot. Wszystko to składa się na portret bezkompromisowej, inteligentnej, charyzmatycznej kobiety. Jestem pod wielkim wrażeniem elokwencji, oczytania i niektórych (nie wszystkich oczywiście) poglądów Kory. Jej stosunek do przyrody, a przede wszystkim do zwierząt jest bardzo bliski moim odczuciom. Wielka szkoda, że jest coraz mniej artystów "totalnych" - nie takich, którym się pisze tekst, muzykę, a oni tylko śpiewają. Kora w swoich utworach przekazywała swoją własną filozofię życia, jakąś prawdę o świecie. Dźwięczy mi w uszach ostatnie zdanie książki: "Mogę tylko powiedzieć: chwilo, trwaj, jesteś piękna"* - w obliczu śmierci zyskuje ono jakiś taki metafizyczny wymiar. *K. Sipowicz, Kora, Kora. A planety szaleją, Agora SA, Warszawa 2011, s. 173.