Kopuła

Świetna powieść w realiach postapokaliptycznych. Czytelnik poznaje losy mieszkańców jednej z pięciu kopuł, które stworzył Wielki Architekt, aby ludzkość mogła przetrwać straszliwy kataklizm. Co ciekawe, opisy pełnią tutaj marginalną funkcję, książka składa się w większości z dialogów pomiędzy zgromadzonymi na naradzie członkami Partii (Wielki Sekretarz, Wielka Łącznik, Wielki Mierniczy, Wielki Strażnik, Wielki Inwentaryzator, Wielki Rachmistrz). Każdy prezentuje entuzjastyczne dane odnośnie tej części funkcjonowania kopuły, nad którą sprawuje pieczę. Z czasem okazuje się jednak, że dzielą ich nie tylko wzajemne animozje, ale także skrywane przed resztą tajemnice. "Kopułę" czyta się świetnie, jej język jest starannie dopracowany, każdy z bohaterów ma charakterystyczny styl mówienia, co sprawia, że dialogi nie zlewają się w ciąg monotonnej wymiany zdań. Sposób wypowiadania się postaci przypomina peerelowską nowomowę, włącznie z nachalną propagandą sukcesu. Do tego dochodzą celowo przerysowane lęki (Wielki Rachmistrz panicznie boi się wrogiego Dyrektoriatu, Wielka Łącznik - że zabraknie żywności) oraz indywidualne aspiracje. Rzeczywistość widziana oczami członków Partii wygląda groteskowo. Ten styl sprawia, że mimo dosyć poważnej tematyki, powieść przez większość czasu jest zabawna. Jednak im bliżej końca, tym mniej mi było do śmiechu, a zakończenie zostawiło mnie z wieloma pytaniami (także wobec samej siebie, typu "Co bym zrobiła na ich miejscu?"). Książka ta jest interesująca również w porównaniu do dwóch wcześniejszych pozycji autorstwa Pawła Jakubowskiego, ponieważ każda z nich bardzo się od siebie różni. Ten młody autor kombinuje z różnymi formami i gatunkami, co uważam za bardzo ciekawe. W ten sposób nigdy nie wiemy, czego się po nim spodziewać. Zdecydowanie warto polecić tę powieść, nie tylko miłośnikom gatunku.