Koniec z Eddym

Opowieść o Eddym jest historią tak mroczną i przesyconą złymi emocjami, że aż momentami mało wiarygodną. Czytelnik nie znajduje tu nic optymistycznego, co mogłoby przywrócić mu wiarę w ludzi, w ich dobre intencje. Krótka forma, nasycona mocnymi, niemalże obrzydliwymi opisami zachowań młodych ludzi, brak akceptacji dla odmienności, szykany, wyśmiewanie, kpiny, brak poszanowania dla jakichkolwiek wartości to chyba najważniejsze elementy tej opowiastki. Szokuje, bulwersuje, uderza między oczy swoim przesadnym wynaturzeniem ludzkich zachowań, reakcji czy uczuć. Brak wzorców i oparcia w rodzinie, wszechobecna degrengolada i upadek obyczajowości. Być może, o to właśnie autorowi chodziło, ale czy dla odbiorcy jest tu jakieś przesłanie, jakaś nauka, nie wspominając już o jakiejkolwiek przyjemności czytania? Zrozumiały może być żal czy nawet wściekłość na brak zrozumienia dla odmienności pana Louisa i chęć wyrażenia siebie poprzez opowieść o Eddym, ale czy takie popadanie w skrajność przyniesie oczekiwany rezultat? To pewnie zależy od czytelnika. Dla mnie było tego wszystkiego trochę za dużo.