Konfident

Trafienie na przeciętny polski thriller to nic trudnego, ale znalezienie takiego, który będzie zarówno dopracowany pod względem fabuły, bohaterów, jak i... logiki to już nie byle jakie wyzwanie. Ale może dzięki temu jeszcze bardziej doceniam historie takie jak "Konfident". Domaradzki zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie swoją poprzednią książką "Przełęcz", którą przy okazji bardzo polecam. Tam inspiracją dla autora były prawdziwa historia, jaka rozegrała się na Przełęczy Diatłowa. Tym razem również otrzymujemy opowieść, która mogła wydarzyć się naprawdę.  Poucinane maczetami kończyny, egzekucje i wysmarowane bloki przekazami, że tu je.iemy tych, a tam tamtych — jak się mieszka w Krakowie, to takie informacje nie robią żadnego wrażenia. Jednak co innego być biernym obserwatorem z zewnątrz, a co innego wejść do tego zdegenerowanego świata. Kibolskie porachunki, ustawki na ośce, walka o narkotykowe wpływy, tu kosa, tam podpalenie i gdzieś tam hen na szarym końcu piłka nożna i związane z kibicowaniem emocje. Domaradzki prowadzi nas do samego jądra, centrum zła, którego macki rozpościerają się na stadiony, blokowiska, dzieciaki z patologicznych rodzin i świetnie wykształcone elity.  Naszym przewodnikiem po kolejnych kręgach kibolskiego piekła jest tytułowy konfident — bezimienny łodzianin, który za sprawą przypadku, pecha, a może przeznaczenia wkracza w szeregi widzewskiej nabojki. Pierwszoosobowa narracja oraz ciekawie wykreowana postać chłopaka pozwala faktycznie się z nim zżyć. Nieoczywisty bohater, niezwykle ludzki, któremu daleko od czarno-białych, "płaskich" charakterów" to jeden z największych atutów książki. Jednak równie dopracowana jest cała fabuła. Akcja, więcej akcji i nieoczywiste twisty — utrzymać równe, mocne tempo na blisko 500 stronach nie jest łatwe, ale autorowi się to udało. Warto również wspomnieć o języku. Mimo że nie mam pojęcia, czy tak rzeczywiście rozmawiają ze sobą kibole, to nie da się odmówić dialogom naturalności i, mimo że przekleństwa sypią się z każdej strony, to nie rażą w odbiorze — one musiały się tu znaleźć. Podobnie zresztą jak sceny przemocy, które jednak także są w punkt — nieprzeszarżowane, nieżerujące na taniej kontrowersji.  Nienawidzę piłki nożnej, a oglądanie jej to dla mnie tortury, mimo wszystko "Konfidenta" przeczytałam z wypiekami na twarzy, nie mogąc się od niego oderwać. To naprawdę solidny thriller, który wbrew pozorom wcale nie jest tylko o infiltracji patologicznego środowiska, ale także... o życiu, o tym, jak wiele może się zmienić w przeciągu jednej chwili, jakie ogromne konsekwencje może nieść za sobą mała nieroztropność, że nic nie jest czarno-białe, a podział na dobrych i złych już dawno się zatarł. Bardzo polecam.