Komunikacja. Kochaj i mów co chcesz!

Kolejna książka ks. Dziewieckiego to dla mnie w dużym stopniu rozczarowanie. Na pewno łączy się z książką o emocjach, jednak tutaj bardziej niż tam miałam wrażenie, że czytam o jakiejś kompletnej utopii, czymś oderwanym od rzeczywistości. Już tłumaczę dlaczego. Ks. Dziewiecki podaje, co jest kluczem do dobrej komunikacji, jakie warunki należy spełnić, aby móc się z kimś - mówiąc kolokwialnie - dogadać. I tu nie polemizuję z zasadnością omówionych reguł. Pojawia się przy tym wiele przykładów "z życia wziętych", ale cudzysłów nie pojawia się przypadkiem, ponieważ powątpiewam w niektóre przedstawione tu historie, jakie mają służyć za obrazowe wyjaśnienie danej zasady. Niestety to co tu przeczytałam można z sukcesem stosować w jednym przypadku. W takim mianowicie, że po dwóch stronach barykady stoją osoby wykazującej się dobrą wolą w kontakcie ze sobą, empatią i umiejętnością wsłuchiwania się w to, co ta druga osoba mówi przy jednoczesnym przeżywaniu własnych, może odmiennych od niej, może nawet drastycznie innych emocji, o których potrafimy powiedzieć. A jak zapewne większość osób wie, problemy w komunikacji biorą się przede wszystkim dlatego, że jedna osoba chciałaby dialog i relację poprawić, a druga ma duży kłopot z tym, żeby nie tylko chcieć słuchać, ale żeby w jasny i otwarty sposób powiedzieć coś o sobie, swoich emocjach czy przemyśleniach. Z mojego doświadczenia wynika, że wtedy, kiedy mamy do czynienia z osobą upartą, niechętną, by poruszać niewygodne tematy i zamkniętą na głębszy kontakt z drugim człowiekiem, można wykazywać się w stosunku do niej delikatnością, otwartością, mówić jak my czujemy się w związku z daną sytuacją, unikając obarczania jej winą, pytać o jej przeżycia, a to i tak nic nie da. Gdyby po dwóch stronach zawsze stały osoby spełniające wszystkie wskazane przez autora wymagania, to taka książka w ogóle nie musiałaby powstać... Trochę też irytowało mnie, że wydało mi się, iż ks. Dziewiecki sugeruje, że zawsze jedna z osób w sytuacji konfliktowej czy zwyczajnie niekomfortowej powinna wykazać się pogodą ducha, nadnaturalnym spokojem i empatią, stosować odpowiednie słowa, aby dojść do sedna problemów drugiej strony, nie zważając na to, czy sama nie jest tu przypadkiem raniona i czy nie ma prawa demonstrować tego swoją złością, smutkiem czy jasnym sygnałem: "Robisz mi krzywdę". Takie jest moje wrażenie. A fakty są takie, że nierzadko nie przebijemy się przez mur nawet wtedy, kiedy staniemy na rzęsach, by zapanować nad sobą i dać drugiej osobie znać, że naprawdę potrzebujemy wyjaśniającej i oczyszczającej rozmowy oraz że naprawdę tylko ona pomoże dojść do porozumienia. Dopiero pod koniec napisano to, co wydaje mi się niezwykle ważne: że oczywiście wiele, jeśli nie wszystko, zależy od pokory, charakteru, gotowości do podjęcia dyskusji. A tego zazwyczaj brakuje i z tego wynikają kłopoty komunikacyjne. Byłoby naiwnością twierdzenie, że jest inaczej. Co jednak zrobić wtedy, kiedy z tym właśnie się stykamy i borykamy? https://www.facebook.com/JustynaCzytuje/photos/a.763157744066367/1097275317321273/?type=3&theater